ความรักที่เกิดขึ้นท่ามกลาง "ความเหงา" เกิดขึ้นได้ง่าย
                                    แต่การจะสานความรักต่อให้ยืยยาว นั้น
                                                 เป็นเรื่องยาก...
              ความเหงามันโดดเดี่ยว  เปลี่ยนคนอ่อนไหวให้กลายเป็นคนอ่อนแอ
                                               ...จนบางครั้ง...
               ต้องพยามยามที่จะยึดหัวใจไม่ให้ เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต
                                          และบางครั้ง .. ที่อาจเผลอ
             ไปยึดใครสักคนที่ไม่อาจจะยึดได้ เพราะเหตุผลแห่งความเป็นไปไม่ได้
                               ร้อย  พัน   ประการ  แต่เมื่อความรักได้เกิดขึ้นแล้ว
                                  ไม่ว่าจะอยู่ร่วมด้วย หรือ ไม่มีสิทธิครอบครอง
                                       ก็ไม่อาจที่จะห้ามไม่ให้รู้สึกรักได้
                      เมื่อในที่สุดแล้ว ห้ามไม่ได้ .. ก็อาจจะมีอีกทางให้เลือกคือ
                                       การปล่อยหัวใจไป เพื่อให้ได้ "รัก"
                                                   .. แต่ ..
               ต้องหาที่ยืนที่เหมาะสมให้กับตัวเอง หาบริเวณให้ตัวเองให้ได้
                     และหักห้ามใจ ไม่ให้เตลิดก้าวไปไกลจากที่ที่ ตัวเองต้องอยู่
                            กล้าที่จะยืนอยู่ตรงนั้น แล้วก็ต้องกล้าที่จะเชื่อมั่นว่า..
                              เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้ได้ และต้องไม่ไปไกลกว่านี้
                                ''อยากอยู่ตรงไหนก็ได้" แต่ต้องอยู่ในขอบเขต
                                                ... "รักได้" ...
                                    ..แต่ไม่มีสิทธิทำร้ายใครให้เจ็บปวด..