เขากลับมายืนที่ริมถนนอีกครั้ง ดึกป่านนี้แล้ว รถเมล์ก็ไม่มี คงต้องใช้บริการของรถแท็กซี่ต่อไปแม้ความรู้สึกจะเป็นลบไปแล้ว
ประจวบเหมาะกับที่มีรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ที่ริมถนนพอดี พี่เอกเดินไปเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งในรถ เขาพูดกับคนขับด้วยเสียงที่แข็งกร้าวทันที
"พี่ ไปวัดหลักสี่ นะครับ วัดหลักสี่ ดูปาก วัดหลักสี่ ขอร้องอย่าหลอกกัน"

คนขับคงปรับอารมณ์ตามพี่เอกไม่ทัน เป็นใครก็คงงงกันทั้งนั้น เพราะไม่รู้ว่าพี่เขาอารมณ์รุนแรงมาจากไหน รถแท็กซี่ยังคงนิ่งตัวอยู่ ไม่มีการขยับใดๆ ตัวเลขบนมิเตอร์ยังคงเป็นตัวเลขราคาค่าโดยสารตัวเก่าคนขับไม่กดมิเตอร์ใหม่ ทำให้พี่เอกยิ่งทวีความหงุดหงิด
"พี่ ทำไมไม่ออกรถละ จะไปมั้ยครับพี่ วัดหลักสี่ จะเอายังไงถ้าไม่ไปผมจะได้ลงไปเรียกคันใหม่"
คนขับรถค่อยๆหันกลับมามองพี่เอกช้าๆ สายตาของเขาดูช่างเย็นชา แล้วเขาก็ตอบกลับช้าๆมาด้วยเสียงอันแหบพร่า

" พี่รู้แล้วครับว่าน้องจะไปวัดหลักสี่ แต่ที่พี่ไม่เข้าใจคือเมื่อกี้นี้อยู่ดีๆน้องเดินลงไปจากรถทำไมครับ แค่รถติดไฟแดงเท่านั้นเอง แล้วตอนนี้มันก็ยังไม่ไฟเขียว ไม่ทราบว่าน้องจะรีบไปไหนครับน้อง "

แสงจากไฟถนนด้านนอกตัวรถที่ส่องเข้ามา ทำให้เห็นสติ๊กเกอร์ตัวหนังสือที่ติดไว้ได้อย่างชัดเจน
" เก็บตังค์แต่งเมีย "

....ภัยมืด แท๊กซี่
ความเป็นมา
เป็นเรื่องแรกจากหนังสือ “ฝากไว้ในอ้อมใจ” ครั้งหนึ่งผมเคยพยายามผลักดันเรื่องนี้ให้ พี่โน๊ต อุดม เอาไปเล่าในเดี่ยวไมโครโฟน ตูดหมึก โดยความเชื่อส่วนตัวว่ามันต้องตลกแน่ๆ พี่โน๊ตก็แสนดีรับฟังความต้องการของผม และพยายามที่จะหาทางสนอง โดยพี่เค้าเริ่มลองเอาไปเล่ากันในหมู่เพื่อนฝูง ไม่นานต่อมา พี่โน๊ตกลับมาบอกผมว่า ขอโทษจริงๆที่ไม่สามารถเอาเรื่องนี้ไปเล่าในเดี่ยวฯได้ เพราะเรื่องมันยาวไป เล่าแล้วเหนื่อย เสียวแป้ก ผมไม่เข้าใจ ตลกขนาดนี้ยังมียาวไปด้วยเหรอ โลกใบนี้ไม่มีพื้นที่พอสำหรับความตลกแล้วเหรอ และคิดไปว่าพี่เค้าจงใจปฏิเสธความปรารถนาดีจากผม ผมเคืองในใจ จนกระทั่งในงานปาร์ตี้ฉลองความสำเร็จของเดี่ยวฯตูดหมึก ผมรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ความสำเร็จนั้นไม่มีเรื่องๆนี้อยู่ด้วย และด้วยฤทธิ์แอลลกอฮอลล์ในคืนนั้น ช่วยให้ผมกล้าตัดพ้อความคับแค้นในใจ พี่โน๊ตสวนกลับมา
“เอาเลย อบากเล่า มึงเล่าเองเลย”
ผมถูกผลักขึ้นไปบนเวที อย่างที่บอกว่ามันเป็นปาร์ตี้ฉลองเดี่ยวไมโครโฟน ซึ่งคนที่อยู่ในงานก็คุ้นตากันทั้งนั้น น้องๆพี่ๆทีมงาน ที่อยุ่ร่วมกันมาร่วมเดือน แต่ถึงกระนั้น การจะขยับปากบนพื้นที่แห่งนี้ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่เอาวะ นี่คงเป็นโอกาสเดียวเท่านั้นที่จะพิสูจน์ว่าสิ่งที่ผมคิดมันถูกต้อง พี่โน๊ตจะต้องเสียดายที่ไม่เอาเรื่องนี้ไปเล่าในเดี่ยวฯ
ผมเริ่มต้นประโยค
“กลางดึกคืนวันศุกร์....”
เวลาผ่านไปพอสมควร
“เก็บตังค์แต่งเมีย”
สิ้นประโยคสุดท้าย เป็นอันจบเรื่องทั้งหมดที่ได้เล่าไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆทำไมคนพวกนี้ต้องทำเก็บอาการ ตลกแล้วจะมากลั้นหัวเราะกันทำไม ไม่ชอบเลย เบื่อจัง พวกฟอร์มเยอะเนี่ย
....

บอกตรง ๆ อ่านมาตอนแรกซีเรียสมาก !

มาฮาเอาตรงนี้

" พี่รู้แล้วครับว่าน้องจะไปวัดหลักสี่ แต่ที่พี่ไม่เข้าใจคือเมื่อกี้นี้อยู่ดีๆน้องเดินลงไปจากรถทำไมครับ แค่รถติดไฟแดงเท่านั้นเอง แล้วตอนนี้มันก็ยังไม่ไฟเขียว ไม่ทราบว่าน้องจะรีบไปไหนครับน้อง "

55 ชอบอยู่ ๆ

"ตลกแล้วจะมากลั้นหัวเราะกันทำไม ไม่ชอบเลย เบื่อจัง พวกฟอร์มเยอะเนี่ย"

ไม่ต้องเสียเวลากลั้นหัวเราะมั้ง 5555

ชอบอยู่ ๆ ได้อยู่ ๆ ฮิฮิ

ขำเล็กๆในลำคอ แต่ไม่ถึงกับฮาอุจระพร่างพรู (แต่มันก้อยาวจริงๆนั่นแหล่ะครับท่าน)

ฮาดีครับ

แต่ไอ้ที่กลั้นหัวเรอะน่ะกลั้นจริงป่าว..

ไมผมไม่เก็ต อ่ะ

ชีวิตจริงพี่ยังฮากว่าเรื่องที่พี่เล่าเลยอะ แลเขาจากลั้นขำกันทัมมัยเนอะ

โฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆ